bir hafta önce inşaat mühendisi bir arkadaşla tanıştım.
çok enerjik, konuşkan, tatlı bir kız.
bodoslama bir tanışma oldu diyeyim ben size.
aynı amaç üzere bulunduğumuz bir ortamda geldi beni buldu
desem daha doğru olur.
birden ısınıverdim kıza.
laf lafı açtı derken kız inşaat mühendisliğini bitirdiğini söyledi.
bendeki tepki aynen şu:
- aa inşaat mühendisliği mi? hiç inşaat mühendisi gibi durmuyorsun?!
hayır inşaat mühendisleri neye benzer onu da bilmiyorum ki?
kız ne yapsın kafasında baretle mi gezsin ya da cebinde bir takometre mi olmalı ne yani?
şimdi zaman zaman denk geliyoruz.
öyle uzun uzadıya konuşmuyoruz. adını bile hatırlamıyorum mesela.
(utanan surat)
ve birbirimizi gördüğümüzde gülümseyerek selamlaşıyoruz.
ve birbirimizi gördüğümüzde mutlu edecek şeyler söylüyoruz.
Allah bazı insanları birbirine şifa olsun diye mi yaratıyor?
ya da sevdiği kullarının gönlüne sevgisinden mi dolduruyor?
sonuçta hepsinin sonu: Elhamdülillah'la bitiyor.
belki çok sonra kıza; blogumda senden bahsettim derim.
belki de hiç birşey demem: Rabbim bizi cennetinde buluşturur.
amin.
Hz. Ebû Hüreyre (ra) anlatıyor: Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki:
"Allah bir kulu sevdi mi Hz. Cebrâil aleyhisselâm'a:"Allah falanı seviyor, onu sen de sev!" diye seslenir. Onu Cebrâil de sever. Sonra o, sema ehline: "Allah falanı seviyor, onu siz de sevin!" diye nidâ eder, derken, bütün sema ehli de onu sevmeye başlar. Sonra onun için arz (halkı arasına hüsn-ü kabûl) konur."
[Buhârî, Tevhid 33, Edeb 41; Müslim Birr 157, Muvatta, Şi'r 15; Tirmizî, Tefsîr, Meryem (3160).]
